دبی / Dubai

 دبی شهر برج های بلند

دبی که تا سال های قبل ، متشکل از یک بیابان و چند ساختمان کوچک بود، اکنون به یکی از شهرهای توسعه یافته‌ی جهان تبدیل شده است. اما این اتفاق چگونه افتاد؟ آیا این میزان پیشرفت در فاصله‌ی زمانی اندک امکان‌پذیر است؟ در ادامه با این مقاله با هیرمان گشت همراه باشید. شهری که مجلات بزرگ و معتبر غربی از آن، چنین یاد می‌کردند: ثروتمند، قوی، ارزان و تهدیدی برای دیگر شهرها. اما بیشتر از همه، دبی به عنوان شهری جدید در این مجلات معرفی ‌می‌شد. این کلان‌شهر با ساختمان‌های بلند قامتش توانست توجه مردم جهان را به سمت آسمانخراش‌های متعدد و گوناگونی فرهنگ مردم خود جلب کند. تقریباً ۹۶٪ از جمعیت دبی، اهل این شهر نیستند. دبی در این زمینه نیویورک را نیز پشت سر نهاده است . 
 

از هر نظر که بخواهید به دبی نگاه کنید، تمامی چیزهای این شهر، از دیگر مناطق دنیا وارد آن شده است؛ از ساختمان‌ها و خودروهای لوکس، لهجه‌ی مردم گرفته تا آرزوهای مردمش، همه و همه متعلق به جایی غیر از دبی هستند. در واقع تنها بخش زیبایی‌ها و پیشرفت‌های بی‌نظیر دبی که متعلق به خودش است، همان بخشی است که از دیگر نقاط جهان به عاریت گرفته است! از دبی با عنوان پدیده‌ای نوظهور یاد می‌شود، اما دبی همان شهر قدیمی با ظاهری جدید است. ۳۰۰ سال است که شهرهای غرب، جسورانه تلاش کرده‌اند خود را با دنیای مدرن تطابق دهند. زمانی، پیشرفت شهرها و آشنایی مردم با آن‌ها، محدود به مسافرت با قطار و کشتی بود؛ اما امروزه، هواپیماها این کار را آسان کرده و موجب پیشرفت روز افزون شهرهای سراسر جهان شده‌اند. بنابراین، اگرچه شهر دبی پدیده‌ای نوین است، اما سرزمین دبی چیز جدیدی نیست. منظور ما این است که در عصر ارتباطات، هر سرزمین و مکانی می‌تواند به سرعت پیشرفت کند.
 
 

تاریخچه شهر دبی

دبی تا قبل از سال ۱۸۳۳ میلادی دهکده‌ای از توابع مشایخ ابوظبی بود، در سال ۱۸۳۳ شیخ مکتوم بن بطی آل مکتوم به همراه ۸۰۰ نفر از خویشاوندان و وابستگان و همراهان خود، از امارت ابوظبی به این دهکده کوچیدند و از آن تاریخ دوران حکمرانی قبیله آل مکتوم و تأسیس شیخ‌نشین دبی آغاز شد. پیش از این تاریخ، دبی یک روستای کوچک بیش نبود و هیچ امتیازی نسبت به سایر روستاهای اطراف خود نداشت. نسبت قبیله آل مکتوم به قبیله  آل بوفلاسه یکی از فروع قبائل بزرگ (بنی یاس) می‌رسد. اصل نام این قبیله از نام «فلاسة» (خواهر فلاح بن هلال الیاسی جد آل نهیان) حکام امارت ابوظبی گرفته شده‌است. تاریخ نویسان چنین نوشته‌اند که «فلاسة» (خواهر فلاح آل نهیان) به ازدواج پسر عموی خود (راشد بن عامر بن هلال الیاسی) درآمد و صاحب چند پسر شد که به (الرواشد) معروف شدند. از آنجاییکه «فلاسة آل نهیان» شخصیت برجسته‌ای بین عشیرهٔ خود بود و از نفوذی قوی برخوردار بود، فرزندانش نام آل بوفلاسه برخود گرفتند و به قبیلهٔ «آل بوفلاسه» مشهور شدند، نسب به نام مادرشان فلاسة آل نهیان. قبیله  بنی یاس از چند قبیله  بزرگ تشکیل یافته بود و به نام «حلف بنی یاس» (پیمان بنی یاس) معروف بود؛ که بیشتر آنان از قبیله  «فضاعه» نوادگان و عموزادگان یاس بودند، که جد مستقیم «آل نهیان» و «آل مکتوم» می‌باشد. قبیلهٔ بنی یاس از نفوذ و تمیز خاصی در منطقه برخوردار بودند، و در قیام اتحاد دولت امارات متحده عربی نقش مهمی داشتند.
 

سرمایه‌گذاران و کارآفرینان روسی وقتی وارد دبی شده و قفسه های خالی فروشگاه‌های این شهر را دیدند، اجناس خود را طی دوره‌ی سقوط شوروی، به فروشندگان اهل دبی فروختند. تا سال ۱۹۹۰، هواپیمایی امارات با علم به این موضوع که بیشتر جمعیت جهان مایل به داشتن سفری امن به اقصی نقاط دنیا هستند، پروازهایی برای لندن، فرانکفورت و سنگاپور تدارک دیده بود. شرکت هواپیمایی امارات با پیشرفت روز افزونش، تبدیل به اختاپوسی شد که با هر پای خود یک نقطه از جهان را به سمت دبی جذب می‌کرد. برخی از تاجران و سرمایه‌گذاران خارجی، به دلیل بدون مالیات بودن کسب و کار در دبی، پس از ملاقات از این شهر، در آن ماندگار شدند. کشورهای بسیاری از جمله بریتانیا، مالیات درآمد خارجی خود در دبی را پرداخت نمی‌کنند؛ آمریکا برای درآمدهای حاصل از سرمایه‌گذاری خارجی خود در دبی، سالانه ۹۱٫۵۰۰ دلار مالیات به دولت امارات پرداخت می‌کند. تا سال ۱۹۹۵، تقریباً ۲۰ هزار بریتانیایی در امارات زندگی می‌کردند که جزو اولین مهاجران دبی بودند. زندگی در امارات برای مردم بریتانیا آسان‌تر از دیگران بود، چرا که آنان پیش‌تر و به واسطه‌ی شرکت‌های هواپیمایی وارد این کشور شده بودند. بعدها، سیل عظیمی از وکلا، معماران و بانکداران از سراسر دنیا وارد این شهر توسعه یافته‌ی جهان اولی شدند.
 

مسأله‌ی مهم دیگر در مورد امارات این است که این کشور هیچ قانون ضدتبعیض گرایانه‌ای ندارد اما شرکت هواپیمایی امارات سیاستی دارد که ترجیج می‌دهد تنها از مهمانداران زن در خدمه‌ی هواپیماهای خود استفاده کند. دبی ایستگاه رایجی برای هواپیماهای دزدی بود که برای سوختگیری توقف می‌کردند؛ به همین دلیل، شیخ محمد نیز به یکی از باتجربه‌ترین افراد در زمینه‌ی مذاکره با هواپیما رُبایان شد. شیخ محمد در رویارویی با گروه‌های تروریستی و تبهکار، هرگز جان مسافری را در معرض خطر قرار نداد. اخبار موفقیت شیخ، آن طور که باید و شاید در رسانه‌های بین‌المللی بازتاب نداشت، اما اماراتی‌ها راهبرد دیگری برای تبلیغ شهر خود داشتند؛ آنان از دبی به عنوان منطقه‌ای باثبات و ثروتمند یاد کردند که اگرچه حاکمی سلطه‌گرا دارد، اما قادر است امنیت را در شهر تضمین کند. دبی برای پیشرفت خود تنها یک جرقه لازم داشت. این جرقه، بدترین هواپیما ربایی تاریخ، یعنی حادثه‌ی ۱۱ سپتامبر بود.
اگرچه تنها یک اماراتی در میان هواپیما ربایان حادثه‌ی یازده سپتامبر وجود داشت، دبی شدیداً در معرض حمله‌ی دیگران بود. از آنجایی که دبی، قطب هوایی خاورمیانه محسوب می‌شود، بیشتر حادثه‌آفرینان و تبهکاران حادثه‌ی یازده سپتامبر، از طریق فرودگاه بین‌المللی دبی وارد آمریکا شده بودند. همچنین پولی که به عنوان هزینه‌ی این حادثه در نظر گرفته شده بود نیز از طریق بانک‌های دبی منتقل شد. علاوه بر این، مغز متفکر اماراتی این عملیات، در شروع حملات از اسامه بن لادن نیز حمایت کرده بود. در سال ۱۹۹۹، سازمان سیای آمریکا فرصت دستگیری بن لادن را داشت اما چون فکر می‌کرد که حادثه‌ی یازده سپتامبر با شاهزاده‌ی اماراتی در ارتباط است، بن لادن را رها کرد. آمریکا می‌توانست با یک موشک، نیمی از خانواده‌های سلطنتی امارات را از صحنه‌ی روزگار محو کند. دبی مجبور شد با آمریکا کنار بیاید اما کماکان دل خوشی از آمریکایی‌ها نداشت. امارات یکی از سه کشوری بود که طالبان را جزو حاکمان بر حق افغانستان می‌دانست؛ این موضوع در کنار حملات یازده سپتامبر، لطمات بسیاری بر شهرت دبی وارد کرده و بر جمعیت آن تأثیر بدی گذاشت. در عوض، به دلیل بحران مالی که در سطح جهان به وجود آمد، مردم دنیا بار دیگر به دبی هجوم آوردند و جمعیت این شهر باز هم با افزایش روبرو شد. پس از تصویب «لایحه میهن دوستی» در آمریکا که بعد از وقایع یازده سپتامبر انجام شد، اقداماتی برای پول‌شویی در این کشور صورت گرفت. با این وجود، سرمایه‌گذاری در حوزه‌ی خلیج فارس و نواحی اطراف دبی، بسیار جذاب‌تر از آمریکا به نظر می‌رسید. طبق برآوردها، گفته می‌شود که عربستان به تنهایی ۳۰۰ میلیارد دلار از دارایی‌های خود را در آن زمان از آمریکا خارج کرد. در همان دوره، آمریکا به افغانستان و عراق حمله کرد و موجب بی‌ثباتی و در نتیجه افزایش قیمت نفت شد. البته قیمت نفت به دلیل تقاضای بالای کشورهایی مانند چین و هند رو به افزایش بود اما با حملات آمریکا، این روند تسریع شد. بنابراین، حملات یازده سپتامبر موجب شد تا سود حاصل از نفت در دبی باقی بماند. دبی که قطب اقتصادی منطقه بود، سرمایه‌گذاری در آن کار عاقلانه‌ای به نظر می‌رسید. شیخ محمد نیز درآمدهای خود را در زمینه‌ی چاه نفت سرمایه‌گذاری کرد.
 

در سال ۲۰۰۲، شیخ محمد حکمی صادر کرد که طی آن، خارجی‌ها می‌توانستند در دبی مالک خانه شوند. امارات اولین کشور حوزه خلیج فارس بود که دست به چنین کاری می‌زد. قبل از صدور این حکم، دبی در بازار مسکن سهمی نداشت. البته مالکیت زمین‌هایی که به خارجی‌ها داده می‌شد، کامل و صد درصد نبود؛ زمین‌ها یا همگی تحت تملک شیخ بودند یا در اختیار افراد مورد اعتماد وی بودند. همه از جمله خارجی‌ها به نوعی مستأجر شیخ بودند. طبق فرمان شیخ محمد در سال ۲۰۰۲، همه می‌توانستند در دبی خانه بخرند که در واقع فرصت خوبی برای خانواده‌های ثروتمند ساکن کشورهای اطراف بود. لبنانی‌های ثروتمند که از وقوع یک جنگ داخلی دیگر هراس داشتند، هندی‌های تازه به دوران رسیده که قصد فرار از کشور فقر زده‌ی خود را داشتند و روس‌های پولدار برای دوری از فساد دولتی کشورشان، همگی با ترک کردن وطن خود و مهاجرت به دبی، موجب غنی‌تر شدن این شهر خاورمیانه‌ای شدند. دبی برای افراد ثروتمند و همچنین اختلاس‌گران خاورمیانه، آفریقای شمالی، جنوب آسیا و شوروی مکان بسیار مناسبی تلقی می‌شد؛ درست همان نقشی که شهر میامی آمریکا برای ثروتمندان کشورهای آمریکای لاتین ایفا می‌کرد. نمونه‌ی بارز این مسئله در سال ۲۰۰۹ اتفاق افتاد؛ یعنی زمانی که رئیس‌جمهور آذربایجان ۹ کاخ مجلل کنار ساحلی در دبی خریداری کرد. مجموع قیمت این عمارت‌ها ۴۴ میلیون دلار و همگی به نام پسر ۱۱ ساله‌اش بود.
با وجود فرمانی که شیخ امارات درباره‌ی مالکیت زمین صادر کرد، شرکت جهانی مشاور املاک Jones Lang LaSalle در سال ۲۰۰۲ از دبی و لاس‌وگاس با عنوان برترین شهرهای جهان یاد کرد. گزارش این شرکت موجب شد تا دبی به همراه دوبلین (پایتخت ایرلند) و لاس‌وگاس که در آن زمان جزو شهرهای مطرح بودند، با رشدی چند برابری مواجه شوند. البته از این میان، دبی بیشترین رشد و توسعه را تجربه کرد.
اگر سن پترزبورگ روسیه، نمونه‌ی بارزی از شهر بازسازی شده باشد، در این صورت، دبی را باید تخیلات شگفت‌انگیز یک معمار دانست که طراحی خود را از کامپیوتر درون یک بیابان بی آب و علف پیاده کرده است. ساختمان‌های مسکونی دبی در کنار سواحل احداث شدند و دفاتر اداری در قالب آسمانخراش‌های بلند در اطراف بزرگراه‌های این شهر قد بر افراشتند. جاده شیخ زاید نمونه‌ی بسیار خوبی است.
شرکت‌های معماری و ساختمان‌سازی برای پاسخگویی به نیاز مسکن و احداث ساختمان‌های اداری دبی، کارمندان بسیاری وارد شهر کرده و همه را به خدمت می‌گرفتند. بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸، جمعیت دبی دو برابر و وسعت مناطق شهری آن چهار برابر شد. در سال ۲۰۰۸، توسعه‌ی عمرانی دبی هم‌تراز شانگهای شد.
 

شیخ محمد با هدف جذب شرکت‌های چند ملیتی به دبی، موفق شد این شهر را به قطب اقتصادی خاورمیانه تبدیل کند. در اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰، شیخ محمد با تبدیل جبل علی به عنوان اولین منطقه آزاد دبی جان تازه‌ای به این شهر بخشید. البته این کار نصفه و نیمه انجام شد. مناطق آزاد اکثر کشورها به شهرهایی گفته می‌شود که شرکت‌های آن از پرداخت مالیات معاف هستند. اما در دبی شرکت یا درآمدی وجود نداشت که مالیات داشته باشد. در واقع، درآمد امارات از سود شرکت‌های دولتی و ذخایر نفتی به دست می‌آمد. شهر جبل علی بیشتر شبیه یک «منطقه آزاد اقتصادی» با قوانین جداگانه بود. خارج از مرزهای جبل علی، قوانین کشوری حاکم بود اما داخل آن انعطاف‌هایی برای توسعه‌ی اقتصادی در نظر گرفته شده بود. برای جبل علی، قانون مدنی خاصی نوشته شده بود که طی آن، شرکت‌های این شهر می‌توانستند مانند کشورهای غربی و بدون محدودیت به فعالیت‌های اقتصادی خود ادامه دهند. با وجود قوانین جدید در جبل علی، این شهر به یکی از پر رفت و آمدترین بنادر جهان تبدیل شد. امروز، جبل علی سالانه واردات و صادرات ۱۰ میلیون کانتینر را مدیریت می‌کند.

برخی از رستورانهای شهر دبی

یکی از رستوران ها به نام المنتها است، که در ارتفاع 200 متری واقع شده و منظره ای از دبی را به نمایش می گذارد و توسط یک پایه از هر دو طرف دکل محافظت می شود و توسط یک آسانسور شیشه ای دسترسی به آن ممکن می باشد.
 
رستوران دیگر المحاره (به معنی صدف) می باشد که دسترسی به آن توسط یک زیر دریایی شبیه سازی شده امکان پذیر است و آکواریوم های زیبایی را به نمایش می گذارد. این آکواریوم ها دربرگیرنده بیش از یک میلیون لیتر آب است. شیشه آکواریوم از اکریلیک ساخته شده و برای کاهش تاثیر بزرگ نمایی حدود 18 cm ضخامت دارد. این رستوران در میان 10 رستوران برتر دنیا قرار دارد. این رستوران ها در هتل برج العرب قرار دارند. این هتل دارای 60 طبقه است و معمار آن Atkins Middle East می باشد. ستون بندی این هتل تا 40 متر زیر دریا می باشد. برج العرب بزرگتر از برج ایفل است و تنها 60 متر از Empire State Building در آمریکا کوتاهتر است. تمام پرده ها، چراغ ها و سیستم تهویه هوا با یک دکمه به کار می افتند. تمام کانال ها به دوربین مدار بسته متصل هستند و مهمان می تواند ببیند که چه کسی پشت در است. هر سوئیت یک لپ تاپ، اسکنر و پرینتر مخصوص به خود را دارد.
 
 

جاذبه های گردشگری شهر دبی

پارک آبی وادی  

یک ماجراجویی فراموش نشدنی در پیشرفته ترین پارک آبی دنیا در انتظار شماست. این پارک با مساحتی حدود 5 هکتار ما بین هتل مشهور برج العرب و هتل ساحلی جمیرا قرار دارد. پارک آبی وایلد وادی به شکلی طراحی گردیده تا ساعت های مدیدی از لذت و هیجان را به جستجوگران هیجان و همچنین خانواده ها تقدیم نماید. با بیش از 23 نوع وسیله تفریحی و سرگرمی آبی که بیشتر آن ها با هم مرتبط بوده و در امتداد هم قرار دارند و لذا بازدید کنندگان قادر خواهند بود تا بصورت پیوسته از حرکت بر روی آب در طول این مراحل لذت ببرند. طراحی هنرمندانه وسیله ها شامل هشت سرسره آبی انفجاری و دو بخش موج سواری در این پارک، هیجان فوق العاده ای را برای تمامی سنین به همراه می آورد.
 

شما می توانید حالت بی وزنی را در قسمت سرسره سرعت در حالت سرخوردن با سرعت 80 کیلومتر در ساعت بدون دیدن کوچکترین آسیبی تجربه نمایید. این سرسره بلندترین و پر سرعترین سرسره دنیا (بغیر از آمریکای شمالی) می باشد که یک سقوط نفس گیر 33 متری همراه با یک آبشار به عمق وادی را برای شما خلق می نماید. این پارک بر اساس افسانه قدیمی سندباد طراحی گردیده است. نوع طراحی و توجه به جزئیات مانند خلق شخصیت های کارتونی برای کمک کردن به ساختار موضوع باعث گردیده تا این پارک آبی، جایزه بهترین طراحی و ارائه پارک های آبی را از طرف انجمن نوآوری در ساخت پارک های آبی، به خود اختصاص دهد.
 
 

خور دبی  

خور دبی یک ورودی آب از دریا به داخل خشکی می باشد که باعث گردیده تا دبی به دو بخش دیره و بردبی تقسیم شود. این خور نقش مهمی در شکل گیری اقتصاد دبی داشته است. با توجه به اهمیت آن و طبق دستور حاکم وقت دبی در سال 1954، افزایش عمق و عرض خور آغاز گردید تا بدین وسیله امکان تردد و پهلو گیری لنج ها و کشتی های کوچک و متوسط فراهم شود. در کنار خور شما لنج های زیادی را مشاهده خواهید کرد که در حال بارگیری (و یا تخلیه) کالا به مقصد ایران، کشورهای حوزه خلیج فارس، هند و آفریقا می باشند. برای جابجایی و تردد بین این دو بخش از یک تونل زیر آبی و دو پل احداث شده بر روی این خور استفاده می شود. طول این خور در حدود 15 کیلومتر و عرض آن 500 متر می باشد. جالب است که بدانید اولین هواپیمایی که به دبی پرواز نموده(1937)، بر روی همین خور فرود آمده است. این هواپیما متعلق به خطوط هوایی انگلستان بوده و هفته ای یکبار در مسیر سوت همپتون به کراچی پرواز می کرده است. 
 

این خور اکنون جلوه زیبایی به شهر دبی بخشیده است. قایق هایی که در زبان محلی به آن ها "ابرا" گفته می شود مردم محلی و توریست ها از یک سمت خور به سمت دیگر منتقل می نمایند. این قایق های چوبی در حدود 30 مسافر را حمل می کنند و بطور مرتب تا پاسی از شب بین دو طرف خور درحرکتند. دیدن نمای شهر و لنج هایی که در کنار خور پهلو گرفته اند، از داخل این قایق ها بسیار دیدنی است. کرایه این قایق ها 50 فلس می باشد. شما می توانید در صورت تمایل یک قایق را بصورت اختصاصی با پرداخت 30 تا 50 درهم برای یک ساعت گردش در خور دبی کرایه نمایید. شرکت های توریستی در دبی تورهای خاصی نیز برای گردش در خور دبی ارائه می دهند. این تورها شامل یک گردش چند ساعته برروی خور در داخل لنج های ستنی یا کشتی های مسافرتی کوچک می باشد (قسمتی از عرشه لنج ها با شیشه محصور شده و سیستم های برودتی این قسمت مسافرین را از گزند هوای گرم تابستان محافظت می نماید). در بعضی تورها، شما شام را نیز بر روی خور صرف خواهید کرد. هزینه این تورها بطور متوسط بین 35 تا 260 درهم برای هر نفر می باشد .

برج خلیفه دوبی 

برج خلیفه آسمان خراشی است که در شهر دبی قرار دارد. این برج با ۱۶۰ طبقه و ارتفاع ۸۲۸ متر (به گفته سازندگان این برج ارتفاع برج خیلفه تا نوک آنتن آن به بیش از یک کیلومتر می ‌رسد هر چند تا کنون ارتفاع واقعی این برج اعلام نشده ‌است چرا که با اصرار اماراتی‌ ها طول این برج در زمان ساخت افزایش یافت و از اعلام اولیه فراتر رفت)، در حال حاضر عنوان بلندترین سازه ساخته شده به دست بشر را به خود اختصاص داده‌است. برج خلیفه در روز چهارم ژانویه ۲۰۱۰ گشایش یافت.
 

این برج در خیابان شیخ زاید در دبی واقع شده و دارای بخش‌هایی با کاربردهای تفریحی، مسکونی، تجاری و اداری می‌ باشد و بخشی از آن نیز به عنوان هتل درنظر گرفته شده‌ است. گل صحرایی اصلی ‌ترین ایده‌ ی طراحی برج دبی را به معماران آن داده ‌است. این طراحی نه تنها از نظر شکل فیزیکی نیروی وارده توسط باد در طبقات آخر را مهار می‌کند، بلکه به ساکنان هر کدام از طبقات نمایی منحصر به فرد و بدون اشراف به سوی سایر واحدها می‌ دهد ، همچنین استفاده از طاق در نمای برج نشان دهنده الهام گرفتن طراحان برج خلیفه از معماری اسلامی است.

دبی مال

دبی مال یا به قول عرب ها دبی مول بزرگترین پاساژ جهان است که روبروی برج دبی ، بزرگترین برج جهان واقع شده است . روبروی درب ورودی دبی مال رقص فواره های زیبایی است که هر روز حدود ساعت 7 آغاز می شود که دیدنش خالی از لطف نیست. قسمتی از این پاساژ توسط آکواریوم های زیبا احاطه شده است.
 

در قلب این پاساژ غول پیکر منطقه سردی وجود دارد که پوشیده از برف مصنوعی است و تنها محلی است که در دبی که شما سرما را احساس می کنید . دمای این محل به راحتی به زیر صفر می رسد و شما نیاز به پوشیدن لباس گرم دارید. این مکان پیست اسکی مصنوعی دبی است گه در نوع خودش بی نظیر است.
 
 

هتل برج العرب

ساختمان آن ۳۲۱ متر ارتفاع دارد و در جزیره‌ای مصنوعی ۲۸۰ متر از خشکی بنا شده ‌است. کوچک ‌ترین اتاق هتل ۱۶۹ و بزرگ‌ ترین اتاق آن ۷۸۰ متر مربع مساحت دارند. رقم دقیق هزینه شده برای ساختمان بنا مشخص نیست، اما گمان می ‌رود بیش از۱ میلیارد دلار آمریکا باشد. برای جبران هزینه‌ها تمامی اتاق‌های هتل بایستی برای ۴۰۰ سال اجاره شوند . صاحبان هتل آن را ۷ ستاره می ‌خوانند، اما در واقعیت بیشتر سازمان‌های رتبه ‌دهنده تنها تا ۵ ستاره رتبه می ‌دهند. هفت طبقه از این هتل به صورت آکواریوم در زیر دریا وجود دارد. اجاره کوچک ‌ترین اتاق این هتل شبی ۶ هزار درهم است. سرو هر غذا در این هتل کمتر از ۱۰۰۰ درهم نیست.